Pierwsza mapa dostępu do paszportu pole po polu jest publiczna. Kopiuje zasady bateryjne, których jeszcze nie ma

Autor: Łukasz Głuch · 11 sierpnia 2026 · DPPera

Jutro o 23:59 czasu brukselskiego zamykają się konsultacje publiczne w sprawie pierwszego produktowego aktu delegowanego ESPR. Rzecz dotyczy stali, nie ubrań, i prawie nikt w modzie nie przeczytał dokumentu, który za tym stoi. A powinien: jest w nim pierwsza mapa pole po polu, kto ma prawo zobaczyć co w cyfrowym paszporcie produktu - zbudowana na zasadach bateryjnych, których Komisja wciąż nie napisała.

Co się jutro zamyka

20 maja 2026 Komisja otworzyła opiniowanie inicjatywy Ecodesign requirements for iron and steel products, czyli aktu delegowanego, który zamienia rozporządzenie ekoprojektowe (UE) 2024/1781 w konkretne obowiązki dla realnej grupy produktów. Opinie można składać do 12 sierpnia 2026, a przyjęcie planowane jest orientacyjnie na czwarty kwartał 2026. Stal jest pierwsza: tekstylia odzieżowe leżą w tym samym rejestrze od 18 grudnia 2025 i nie ruszyły nawet do etapu opiniowania.

Za konsultacją stoi licząca 105 stron analiza Wspólnego Centrum Badawczego (JRC) Study on DPP content for iron and steel products under ESPR z marca 2026. To ten dokument proponuje, co paszport ma faktycznie zawierać. Jeśli chcesz wiedzieć, jak Komisja myśli o danych w paszporcie, kiedy przestaje mówić zasadami ogólnymi, to jest właśnie miejsce, w którym przestaje.

Rzecz warta podkradzenia: mapa dostępu na poziomie pól

Wszyscy na tym rynku mówią "dostęp warstwowy" i na tym kończą. Analiza JRC nie kończy. Publikuje tabelę, która przypisuje poziom dostępu do każdego proponowanego pola danych. W uproszczeniu, propozycja dla stali wygląda tak:

• Publiczne. Unikalny identyfikator produktu, GTIN, kody celne, kategoria i gatunek wyrobu, nazwa i adres producenta, kraj pochodzenia, data produkcji, substancje potencjalnie niebezpieczne, deklaracja śladu węglowego, deklaracja zawartości materiałów z recyklingu.
• Tylko dla uzasadnionego interesu. Parametry obliczenia śladu węglowego, szczegółowy podział materiału wtórnego na przed- i pokonsumencki, parametry atestu hutniczego (MTC), zamówienie zakupowe.
• Tylko dla organów. Deklaracje zgodności i certyfikaty dla śladu węglowego oraz zawartości recyklatu, a także dane kontaktowe producenta.

Czytaj wzorzec, a nie wiersze, bo to wzorzec pójdzie za tobą do twojej kategorii:

Liczba jest publiczna. Metoda jest zastrzeżona. Certyfikat należy do organów.

Zadeklarowany ślad węglowy to publiczna deklaracja. Zużycie energii i założenia, które za nią stoją i które pozwoliłyby konkurencji odtworzyć ekonomikę twojego procesu, siedzą za rolą. Papier dowodzący, że liczby nie wymyśliłeś, idzie do nadzoru rynku, a nie do internetu. Analiza mówi wprost dlaczego: skład, dane procesowe i informacje o zaopatrzeniu mogą ujawniać know-how techniczne, pozwalać oszacować koszty produkcji albo kolidować z umownymi zasadami łańcucha nadzoru.

I kopiuje regulamin, którego jeszcze nie ma

Tu robi się niewygodnie. Analiza mówi wprost, że poziomy dostępu powinny być definiowane pole po polu, "zgodnie z precedensem rozporządzenia bateryjnego (art. 77 i załącznik XIII)". A potem dodaje przypis, w którym przyznaje, że w przypadku baterii Komisja dopiero ma określić, kogo uznaje się za osobę z uzasadnionym interesem, w odrębnym akcie wykonawczym.

Ten akt miał być do 18 sierpnia 2026. To siedem dni. Na dziś nadal jest wpisem planistycznym we własnym rejestrze Komisji, bez opublikowanego projektu i bez otwartego okresu opiniowania - opisaliśmy stan tej sprawy w zeszłym tygodniu i od tamtej pory nic się nie ruszyło.

Kolejność jest więc taka: baterie definiują model dostępu, stal dziedziczy go, zanim został skończony, a tekstylia odziedziczą go po stali. Środkowa warstwa, ta, która przesądza, czy nieznajomy podający się za recyklera dostanie dane o twoim składzie, rozchodzi się po sektorach, choć jej definicja jest wciąż pusta. To nie powód do paniki. To powód, żeby przestać traktować "kto co widzi" jako funkcję w cenniku dostawcy, a zacząć jako tę część architektury, która najpewniej zmieni ci się pod ręką.

Partia, nie sztuka - potwierdzone już dwa razy

Drugi wniosek podróżuje jeszcze lepiej. Dla stali analiza proponuje numer wytopu jako obowiązkowy identyfikator na poziomie partii, a identyfikację na poziomie sztuki zostawia jako opcję dla wybranych wyrobów, tam gdzie klienci i tak jej wymagają. Uzasadnienie jest kosztowe: dorobienie systematycznej identyfikowalności na poziomie sztuki do produkcji, która dziś identyfikuje partiami, szacowane jest na co najmniej około 100 000 EUR na instalację plus koszty bieżące, podczas gdy wykorzystanie istniejących identyfikatorów partii i dodanie oznaczenia QR oceniono jako niski do średniego wysiłek.

To ten sam wniosek, do którego doszła analiza odzieżowa, i to samo, co mówimy małym markom: jeden paszport na serię produkcyjną, nie na sztukę. Dwie zupełnie różne branże, dwie niezależne analizy przygotowawcze, ta sama odpowiedź. Jeśli dostawca sprzedaje ci serializację na poziomie sztuki jako wymóg DPP, sprzedaje ci coś, czego analitycy samego regulatora dwa razy odmówili wymagać.

Co marka odzieżowa ma zrobić z dokumentem o stali

• Poukładaj swoje dane w warstwy już teraz, na kartce. Które pola są publiczną deklaracją, które są wyliczeniami stojącymi za deklaracją, a które dowodem dla organu. To ćwiczenie kosztuje popołudnie i przetrwa niezależnie od tego, co powie akt delegowany.
• Publikuj deklaracje, nie wyliczenia. Jeśli już pokazujesz ślad węglowy albo udział recyklatu, trzymaj dane wejściowe do obliczeń osobno w modelu danych od pierwszego dnia. Scalić je później jest łatwo, rozdzielić pod terminem - nie.
• Projektuj na poziomie partii. Poziom sztuki to decyzja, którą możesz dołożyć przy limitowanej kapsule, a nie fundament, na którym masz budować.
• Zakładaj, że szczegóły o dostawcach trafią do warstwy zastrzeżonej, nie publicznej. Obie analizy idą w tę stronę. Budowanie paszportu przy założeniu, że wszystko jest publiczne, kończy się tym, że marka nie publikuje w ogóle niczego.

Jeśli chcesz coś powiedzieć, to jutro

Konsultacje są otwarte dla każdego, także dla firm spoza sektora stalowego, na portalu Komisji Have Your Say pod inicjatywą Ecodesign requirements for iron and steel products. Zamykają się 12 sierpnia 2026 o 23:59 czasu brukselskiego. Odbiorcy stali w dalszej części łańcucha oraz każdy, kto odziedziczy ten model dostępu w późniejszym akcie delegowanym, są uprawnionymi respondentami.

Cała reszta: nic z tego nie jest jeszcze obowiązkiem. Akt dla stali spodziewany jest w IV kw. 2026, a ze zwykłym okresem przejściowym obowiązki wchodzą około 2028. Twoja własna data jest w kalendarzu terminów.

Żeby zobaczyć, jak warstwa publiczna wygląda na stronie produktu, nasz darmowy generator paszportu buduje działającą z kodem QR w mniej więcej minutę.

FAQ