Etykieta opakowania i paszport produktu mają dzielić jeden kod QR. Komisja właśnie przekroczyła pierwszy termin

Każdy produkt, który dostaje cyfrowy paszport, jedzie do klienta w opakowaniu, a od 2028 r. to opakowanie dostanie własną zharmonizowaną etykietę z rozporządzenia (UE) 2025/40. Artykuł 12 ust. 5 tego rozporządzenia rozstrzyga, co się dzieje, gdy obie rzeczy się spotkają: jeśli prawo unijne wymaga już nośnika danych na produkcie, informacje o opakowaniu idą przez ten sam nośnik, a oba zestawy informacji muszą być łatwe do odróżnienia. Akt wykonawczy definiujący etykietę miał być przyjęty do 12 sierpnia 2026 r. Trafił do rejestru inicjatyw Komisji 14 września 2026 r., bez projektu i bez okna opiniowania. Oto co mówi artykuł, co opóźnienie robi z datami i dlaczego decyzja projektowa nie czeka na akt.

Dlaczego tekst o paszporcie mówi o opakowaniach

Rozporządzenie w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w skrócie PPWR, nie jest ustawą o paszportach. Nie ma rejestru, niepowtarzalnego identyfikatora ani aktów delegowanych per grupa produktów. Ale ląduje na tym samym fizycznym przedmiocie co paszport, a jego art. 12 został napisany z myślą o paszporcie. Motywy mówią to wprost: gdy produkt w opakowaniu jest objęty rozporządzeniem ekoprojektowym lub innymi przepisami unijnymi wymagającymi cyfrowego paszportu produktu, ten paszport powinien być wykorzystywany również do przekazywania informacji o opakowaniu.

Zdanie operacyjne to ostatni akapit art. 12 ust. 5. W przypadku gdy prawo Unii wymaga, aby informacje o produkcie w opakowaniu były przekazywane za pośrednictwem nośnika danych, do przekazania informacji o produkcie i o opakowaniu stosuje się jeden nośnik danych, a oba zestawy informacji muszą być łatwe do odróżnienia. To ograniczenie dotyczące tego, jak budujesz stronę paszportu za kodem QR, i obowiązuje dziś, w rozporządzeniu już będącym w mocy, choć etykieta, o której mowa, jeszcze nie istnieje.

Czego naprawdę wymaga art. 12 i od kiedy

Artykuł układa kilka obowiązków z osobnymi datami. Czytane razem:

• Etykieta składu materiałowego (ust. 1). Opakowanie wprowadzane do obrotu ma nosić zharmonizowaną etykietę z piktogramami pokazującymi, z czego jest zrobione, żeby konsument mógł je posortować. Stosuje się od 12 sierpnia 2028 r. albo 24 miesiące po wejściu w życie aktu wykonawczego, w zależności od tego, która data jest późniejsza. Opakowania transportowe są poza tym obowiązkiem, z wyjątkiem opakowań dla handlu elektronicznego. Opakowania objęte systemem kaucyjnym też są poza.
• Substancje potencjalnie niebezpieczne (ust. 1, akapit drugi). Opakowanie, które je zawiera, znakuje się znormalizowanymi, otwartymi technologiami cyfrowymi. Metodykę tego znakowania Komisja ma przyjąć dopiero do 1 stycznia 2030 r.
• Dobrowolny kod QR dla części składowych (ust. 1, akapit trzeci). Oprócz etykiety możesz umieścić kod QR lub inny znormalizowany, otwarty nośnik, który mówi konsumentowi, gdzie trafia każda oddzielna część opakowania.
• Opakowania wielokrotnego użytku (ust. 2). Od 12 lutego 2029 r. albo 30 miesięcy po akcie, w zależności od tego, co późniejsze: etykieta mówiąca, że opakowanie jest zdatne do ponownego użycia, plus kod QR lub równoważny nośnik z informacjami o ponownym użyciu i śledzeniem wystarczającym do liczenia podróży i rotacji.
• Deklaracje o recyklacie i o tworzywach biopochodnych (ust. 4). Dobrowolne, ale jeśli umieszczasz je na opakowaniu, etykieta i ewentualny nośnik muszą być zgodne ze specyfikacją z aktu wykonawczego i z metodyką liczenia z art. 7.
• Sprzedaż przez internet (ust. 5). To, co jest na etykiecie, ma być dostępne dla użytkownika końcowego także przed zakupem w sklepie internetowym. Informacji cyfrowych nie wolno łączyć z treściami marketingowymi, a zbieranie danych osobowych jest ograniczone do tego, co potrzebne, żeby pokazać informację.

Dwa kolejne przepisy mają znaczenie dla planowania. Ustęp 9 pozwala do 12 lutego 2027 r. identyfikować opakowania objęte systemem rozszerzonej odpowiedzialności producenta symbolem zawartym w kodzie QR lub innym otwartym znakowaniu cyfrowym. Ustęp 12 pozwala opakowania wytworzone lub przywiezione przed terminami sprzedawać jeszcze maksymalnie trzy lata od wejścia wymogu w życie.

Termin, którego Komisja nie dotrzymała

Ustępy 6 i 7 dały Komisji czas do 12 sierpnia 2026 r. na przyjęcie aktów wykonawczych: samej zharmonizowanej etykiety, specyfikacji etykietowania łącznie z etykietowaniem cyfrowym oraz metodyki pokazywania składu materiałowego przez znakowanie cyfrowe. 14 września 2026 r. w rejestrze inicjatyw Komisji pojawił się wpis dla aktu o etykietach pod numerem 19243, sygnatura Ares(2026)8548456. Etap: planowanie. Projekt decyzji wykonawczej figuruje jako nadchodzący, okno opiniowania się nie otworzyło. Akt z metodyką z ust. 7 nie ma widocznego wpisu w ogóle.

Konsekwencja jest arytmetyczna i działa tak samo jak przy minimalnych wartościach trwałości baterii przenośnych: data etykiety to późniejsza z dwóch, 12 sierpnia 2028 r. albo 24 miesiące po wejściu aktu w życie. Akt przyjęty pod koniec 2026 r. i wchodzący w życie na początku 2027 r. przesuwa etykietę na początek 2029 r. Akt przyjęty później przesuwa ją dalej. Nikt nie wydrukuje dziś zgodnej etykiety, bo piktogramy nie istnieją, i nikt nie powinien ich zgadywać.

To ten sam wzorzec, który opisaliśmy przy rozporządzeniu bateryjnym: 18 sierpnia 2026 r. mijał termin na dwa akty, zasady dostępu z tytułu uzasadnionego interesu i metodykę recyklatu, i żaden nie przyszedł na czas. Różnica jest taka, że PPWR wiąże Twoją datę z datą Komisji, więc poślizg Cię chroni, a nie odsłania. Nie usuwa jednak wymogu.

Siedem tysięcy osób napisało w sprawie drugiego aktu opakowaniowego

Wpis dla etykiety jest pusty, ale jego sąsiad nie. Projekt rozporządzenia wykonawczego o formacie rejestracji i sprawozdawczości w krajowych rejestrach producentów, pozycja 15352, zbierał opinie od 6 sierpnia do 10 września 2026 r. Gdy sprawdzaliśmy to 15 września, licznik pokazywał ponad siedem tysięcy odpowiedzi. Projekt aktu o Rejestrze DPP zebrał dla porównania 222.

Ostatnie trzysta odpowiedzi, posortowane po dacie, dzieli się prawie po równo między firmy, obywateli i organizacje branżowe, z Niemcami daleko z przodu i Polską z trzynastoma wpisami. Powracający temat to próg wielkości: projekt rezerwuje uproszczony formularz sprawozdawczy dla producentów wprowadzających mniej niż dziesięć ton opakowań rocznie na dany rynek krajowy. Mali sprzedawcy, sklepy z rzeczami używanymi i jednoosobowe działalności pisały, o co ten uproszczony formularz powinien pytać, a o co nie. To publiczność, do której akty paszportowe nigdy nie docierają, i dokładnie ta, którą w 2028 albo 2029 r. poprosi się o postawienie etykiety opakowania obok kodu QR produktu.

Co to zmienia w budowie paszportu

Rozporządzenia paszportowe mówią, co masz powiedzieć o produkcie. Artykuł 12 ust. 5 mówi, że opakowanie będzie mówić przez ten sam kod. Wynikają z tego trzy konsekwencje projektowe i żadna nie wymaga, żeby akt wykonawczy był wcześniej przyjęty.

• Jeden nośnik, dwie sekcje. Strona za kodem QR potrzebuje sekcji o opakowaniu, którą czytelnik odróżni od danych produktu na pierwszy rzut oka. „Łatwe do odróżnienia" to słowa z przepisu; w praktyce oznaczają osobny nagłówek, a nie przypis w liście materiałów.
• Opakowanie to atrybut produktu, per SKU. Skład materiałowy każdej części składowej, czy opakowanie jest wielokrotnego użytku, czy niesie deklarację o recyklacie. Jeśli Twój model danych produktu nie ma miejsca na opakowanie, paszport też go nie będzie miał.
• Bez marketingu na tej stronie. Ustęp 5 zabrania łączenia elektronicznych informacji o opakowaniu z treściami sprzedażowymi i marketingowymi. Strona paszportu, która jest jednocześnie stroną produktu, będzie potrzebowała czystego podziału.

Dlatego szablon paszportu powinien mieć sekcję o opakowaniu od pierwszego dnia, jako zestaw pól, które zostają puste, dopóki ich nie wypełnisz. Dziś nie ma obowiązku ich wypełniania. Jest dobry powód, żeby ich nie wyprojektować.

Czym to nie jest

To nie jest paszport opakowania. PPWR tworzy etykiety i rejestry, nie paszporty, i niczego nie rejestruje w Rejestrze DPP.

To nie jest powód, żeby cokolwiek drukować już teraz. Piktogramy, formaty i specyfikacje cyfrowe wezmą się z aktu, którego projekt jeszcze nie powstał. Wszystko wydrukowane dziś jest zgadywaniem, a ust. 8 zabrania etykiet, które mogłyby wprowadzać konsumentów w błąd co do właściwości środowiskowych opakowania.

To nie jest przepis tekstylny, meblowy ani bateryjny. To przepis dla każdego produktu w opakowaniu wprowadzanego na rynek UE, i dlatego ląduje na każdym paszporcie.

Jak sprawdzić to samemu

Rozporządzenie czyta się za darmo. EUR-Lex blokuje pobieranie automatyczne, ale wersja dla człowieka jest pod https://eur-lex.europa.eu/eli/reg/2025/40/oj/pol; cytowane tu przepisy to art. 12 ust. 1, 2, 4, 5, 6, 7, 9 i 12. Wpis aktu o etykietach w rejestrze jest pod https://ec.europa.eu/info/law/better-regulation/brpapi/groupInitiatives/19243?language=EN, a projekt o rejestrze producentów pod https://ec.europa.eu/info/law/better-regulation/brpapi/groupInitiatives/15352?language=EN. Oba pokazują etap, okno opiniowania, jeśli jest, i licznik odpowiedzi. Wszystkie liczby powyżej są na 15 września 2026 r.

Co zrobić w tym tygodniu

• Spisz opakowania per produkt, część po części, z materiałem każdej. To surowiec etykiety z 2028 r. i zarazem surowiec sekcji paszportu.
• Zdecyduj, gdzie opakowanie mieszka w Twoich danych. Kolumna w rekordzie produktu wystarczy. Osobny arkusz, którego nikt nie aktualizuje, nie wystarczy.
• Wpisz 12 sierpnia 2028 r. do kalendarza jako dolną granicę, nie datę, i dopisz przypomnienie, żeby sprawdzić pozycję 19243 pod kątem okna opiniowania. Cztery tygodnie to zwykła długość i to Twoja jedyna szansa, żeby skomentować piktogramy, które będziesz drukować.
• Jeśli sprzedajesz przez internet, zapamiętaj, że informacje z etykiety mają być widoczne przed zakupem. To zmiana na stronie produktu, nie na opakowaniu.

FAQ

Łukasz Głuch

Buduje DPPera, narzędzie do cyfrowych paszportów produktu dla małych i średnich firm. Czyta akty delegowane, żebyś Ty nie musiał. Pisze o tym, co sprawdził w rejestrze, nie o tym, co obiecują dostawcy.

LinkedIn